28 Days Later

In 2004 werden zombie-liefhebbers all over the world blij gemaakt met Shaun of the Dead en de Dawn of the Dead-remake van Zack Snyder (van 300). In 2002 effenden de makers van Trainspotting en The Beach de weg met dit juweeltje. Geen echte zombie-film overigens, maar een plot over een epidemie die mensen tot een allesvernietigende razernij brengt.

Het resultaat is hetzelfde: uitgestorven straten, een ineengestorte maatschappij en een groepje overlevenden dat probeert de volgende ochtend te halen.

Wat maakt 28 Days Later zo bijzonder? De verlatenheid en de angst. George Romero is de absotute Godfather van de zombie-films, maar hij kreeg pas met Land of the Dead het budget om echt een verlaten wereld te creëeren (als je althans de eerste scenes van Day of the Dead even wegdenkt). Bovendien was Romero altijd meer geinteresseerd in aan de ene kant gory special effects en aan de andere kant zijn allegorische boodschap over de moderne consumptiemaatschappij. Romero's films hebben meestal een dubbele bodem (die Pegg en Wright mooi oppikten voor Shaun..): de films gaan over de zombies die we eigenlijk al zijn ipv de zombies die we worden in de film.

Niet dat Boyle met zo'n verschrikkelijk groot budget werkt overigens. Over het algemeen heeft hij ervoor gekozen scenes in de vroege ochtend te schieten. Hij bereikt zo hetzelfde effect dat Cameron Crowe in Vanilla Sky bewerkstelligt met de scene waarin Tom Cruise door een uitgestorven New York dwaalt. London was nog nooit zo eng als wanneer Cillian Murphy er in zijn trieste ziekenhuiskleding doorheen zwerft. De film zelf is al teneergeslagen genoeg, maar probeer de hand te leggen op de DVD. Er staat een alternatief einde op dat een nog depressiever blik op het plot werpt.

Overigens is er een natuurlijk ook een vervolg gemaakt: op 11 mei verscheen 28 Weeks Later met Robert Carlysle in 1 van de opvallende rollen.