Gisteravond maar weer eens gekeken op DVD en wederom zo onder de indruk dat ik er even een stukje over moest schrijven.
Wellicht geen echte klassieker, deze, maar zeker een aanrader. Geeschreven en geregisseerd door de bedenker van The Usual Suspects, wat op zich natuurlijk al een enorm verkoop-punt is.
Phillipe en Del Toro spelen twee criminelen die een vrouw (Lewis) ontvoeren die als draagmoeder fungeert voor een shady misdaadfiguur. Dit leidt ertoe dat ze de twee bodyguards van de vrouw achter zich aan krijgen (Katt en Diggs) en de rechterhand (Caan - uit The Godfather en Las Vegas)van de aanstaande stiefvader.
Harde actie, een paar lekkere plot-twists en heerlijke one-liners. Alles wat een jongen in de groei nodig heeft.
Een paar hoogtepunten:
"What do you think?" "I think there's always free cheese in a mousetrap"
"A plan is a list of things that don't happen"
"15 million dollars is not money. Money is what you take with you to the grocery store. 15 million dollars is a motive with a universal adapter on it"
donderdag 17 januari 2008
28 Days Later
In 2004 werden zombie-liefhebbers all over the world blij gemaakt met Shaun of the Dead en de Dawn of the Dead-remake van Zack Snyder (van 300). In 2002 effenden de makers van Trainspotting en The Beach de weg met dit juweeltje. Geen echte zombie-film overigens, maar een plot over een epidemie die mensen tot een allesvernietigende razernij brengt.
Het resultaat is hetzelfde: uitgestorven straten, een ineengestorte maatschappij en een groepje overlevenden dat probeert de volgende ochtend te halen.
Wat maakt 28 Days Later zo bijzonder? De verlatenheid en de angst. George Romero is de absotute Godfather van de zombie-films, maar hij kreeg pas met Land of the Dead het budget om echt een verlaten wereld te creëeren (als je althans de eerste scenes van Day of the Dead even wegdenkt). Bovendien was Romero altijd meer geinteresseerd in aan de ene kant gory special effects en aan de andere kant zijn allegorische boodschap over de moderne consumptiemaatschappij. Romero's films hebben meestal een dubbele bodem (die Pegg en Wright mooi oppikten voor Shaun..): de films gaan over de zombies die we eigenlijk al zijn ipv de zombies die we worden in de film.
Niet dat Boyle met zo'n verschrikkelijk groot budget werkt overigens. Over het algemeen heeft hij ervoor gekozen scenes in de vroege ochtend te schieten. Hij bereikt zo hetzelfde effect dat Cameron Crowe in Vanilla Sky bewerkstelligt met de scene waarin Tom Cruise door een uitgestorven New York dwaalt. London was nog nooit zo eng als wanneer Cillian Murphy er in zijn trieste ziekenhuiskleding doorheen zwerft. De film zelf is al teneergeslagen genoeg, maar probeer de hand te leggen op de DVD. Er staat een alternatief einde op dat een nog depressiever blik op het plot werpt.
Overigens is er een natuurlijk ook een vervolg gemaakt: op 11 mei verscheen 28 Weeks Later met Robert Carlysle in 1 van de opvallende rollen.
Het resultaat is hetzelfde: uitgestorven straten, een ineengestorte maatschappij en een groepje overlevenden dat probeert de volgende ochtend te halen.
Wat maakt 28 Days Later zo bijzonder? De verlatenheid en de angst. George Romero is de absotute Godfather van de zombie-films, maar hij kreeg pas met Land of the Dead het budget om echt een verlaten wereld te creëeren (als je althans de eerste scenes van Day of the Dead even wegdenkt). Bovendien was Romero altijd meer geinteresseerd in aan de ene kant gory special effects en aan de andere kant zijn allegorische boodschap over de moderne consumptiemaatschappij. Romero's films hebben meestal een dubbele bodem (die Pegg en Wright mooi oppikten voor Shaun..): de films gaan over de zombies die we eigenlijk al zijn ipv de zombies die we worden in de film.
Niet dat Boyle met zo'n verschrikkelijk groot budget werkt overigens. Over het algemeen heeft hij ervoor gekozen scenes in de vroege ochtend te schieten. Hij bereikt zo hetzelfde effect dat Cameron Crowe in Vanilla Sky bewerkstelligt met de scene waarin Tom Cruise door een uitgestorven New York dwaalt. London was nog nooit zo eng als wanneer Cillian Murphy er in zijn trieste ziekenhuiskleding doorheen zwerft. De film zelf is al teneergeslagen genoeg, maar probeer de hand te leggen op de DVD. Er staat een alternatief einde op dat een nog depressiever blik op het plot werpt.
Overigens is er een natuurlijk ook een vervolg gemaakt: op 11 mei verscheen 28 Weeks Later met Robert Carlysle in 1 van de opvallende rollen.
Akira
And after that... the world would never be the same...
Deze uit 1988 stammende anime is er mijns inziens verantwoordelijk voor dat tekenfilms ook voor volwassenen kunnen zijn. Voor Akira was er Heavy Metal (maar dat was meer een comedy dan een serieuze film). Akira heeft een verhaal en tijdens het kijken beklijft de gedachte dat het - met voldoende budget! - ook als live action gewerkt zou hebben.
Katsuhiro Otomo regisseerde z'n eigen comic over Tokyo na een atoomaanval, onder totalitair bewind... een corrupte, decadente stad die wordt opgeschrikt door het ontwaken van een telepathische, telekinetische natuurkracht, genaamd Akira.
Tekenfilms zijn veranderd sinds Pixar en de films van Dreamworks. 2D is uit, van de kaart geveegd door het geweld van Nemo, Incredibles en Shrek.
Toch staat Akira nog steeds als een huis. De muziek is fantastisch - de soundtrack wed gecomponeerd door Shoji Yamashiro, die daarna (oh injustice) alleen nog maar als obscure DJ in het Japanse nachtclub circuit opdook - het verhaal is spannend en sleurt de kijker mee ondanks het wat bizar futuristische einde. Zoals boven al vermeld is het helemaal niet moeilijk - wat mij betreft - om te vergeten dat je kijkt naar een anime ipv een live action film (zeker na de actiefilms van de laatste tien jaar).
Eén tip: bekijk hem niet in het Engels maar in het originele Japans - met ondertiteling als je wil - en vergeet niet de strip te kopen als je hem eens in een winkel ziet liggen. Schrik niet: het zijn in totaal zes delen à €20, maar het is het waard.
Deze uit 1988 stammende anime is er mijns inziens verantwoordelijk voor dat tekenfilms ook voor volwassenen kunnen zijn. Voor Akira was er Heavy Metal (maar dat was meer een comedy dan een serieuze film). Akira heeft een verhaal en tijdens het kijken beklijft de gedachte dat het - met voldoende budget! - ook als live action gewerkt zou hebben.
Katsuhiro Otomo regisseerde z'n eigen comic over Tokyo na een atoomaanval, onder totalitair bewind... een corrupte, decadente stad die wordt opgeschrikt door het ontwaken van een telepathische, telekinetische natuurkracht, genaamd Akira.
Tekenfilms zijn veranderd sinds Pixar en de films van Dreamworks. 2D is uit, van de kaart geveegd door het geweld van Nemo, Incredibles en Shrek.
Toch staat Akira nog steeds als een huis. De muziek is fantastisch - de soundtrack wed gecomponeerd door Shoji Yamashiro, die daarna (oh injustice) alleen nog maar als obscure DJ in het Japanse nachtclub circuit opdook - het verhaal is spannend en sleurt de kijker mee ondanks het wat bizar futuristische einde. Zoals boven al vermeld is het helemaal niet moeilijk - wat mij betreft - om te vergeten dat je kijkt naar een anime ipv een live action film (zeker na de actiefilms van de laatste tien jaar).
Eén tip: bekijk hem niet in het Engels maar in het originele Japans - met ondertiteling als je wil - en vergeet niet de strip te kopen als je hem eens in een winkel ziet liggen. Schrik niet: het zijn in totaal zes delen à €20, maar het is het waard.
Abonneren op:
Posts (Atom)